Plaats delict    •    22 februari

Op SpinalNetExtra lees je columns van Jeroen Ephraim, programmamaker, Hans Slootman, revalidatie-arts en Lisenka Otte, die diergeneeskunde studeerde. Deze keer een kijkje in het leven van Jeroen.

Ik kwam weer eens langs. De plaats waar het allemaal gebeurde. Daar lag ik dus toen ik 19 jaar was. Hmmm, het blijft een raar idee. Ik vertel het mijn 10-jarige zoon. Hij zegt niets en kijkt naar de stoeprand en het asfalt waar ik heen wijs. Het is geen nieuw verhaal voor hem maar het raakt hem zichtbaar.
We hebben allemaal zo’n plaats waar het begon. Je kijkt daar toch met gemengde gevoelens naar. Ik sprak mensen die er niet meer willen komen. Anderen doet het niet veel. Wat doet het mij? Alleen als ik er echt bij stil sta gieren de herinneringen door mijn hoofd. Ik zeg wel eens dat ik hier op nieuw werd geboren. Hier begon mijn nieuwe leven.
Mijn zoon kijkt en denkt er het zijne van. Voor hem is een vader in een rolstoel gewoon. Hij weet niet beter, ook dat het af en toe gewoon vervelend is. Ik vertel hem niet dat ik de autolampen in een flits zag komen. Ook niet dat ik dan even niets meer herinner. Het volgende dat ik nog weet dat ik op het asfalt lig, daar bij die stoeprand. Ik realiseer me dat ik een afschuwelijk ongeluk heb gehad.
Hij weet niets van de moeilijke tijd daarna. Ik leg mijn arm over zijn schouder en stel voor warme chocolademelk te gaan maken thuis. Hij stemt enthousiast toe. Het Plaats Delict is weer een gewoon kruispunt. Gelukkig maar.