Het is een droevige maandag morgen. Ik wordt wakker met een stekende, brandende pijn in mijn rechterarm en realiseer me dat ik nauwelijks geslapen heb vannacht. Alle lyrica en amytriptiline zorgen ervoor dat ik nare hallucinaties krijg in plaats van de door mij zo gekoesterde mooie dromen. Ik wordt wakker en ik weet dat het me vandaag niet gaat lukken om door alle pijn, spasmes en destructieve gedachten heen te werken.

Ik weet dat ik beter kan gaan sporten, een buiten activiteit kan gaan doen of iets anders dat me afleid van de narigheid maar het lukt gewoon niet. Vandaag zo neem ik me voor, zet ik alles gewoon even uit, even niks. Ik weet dat het mooie aan pijn is dat het erg vergankelijk is en dat er altijd weer een morgen komt zonder, of met minder pijn. Met die gedachte troost ik me en de dag kabbelt langzaam voorbij…
Het is weer morgen, ik wordt wakker alsof ik nog nooit zo lekker geslapen heb. De pijn is een 1’tje op de schaal van 10 en ik voel die wordt een goede dag. De morgen handelingen gaan snel en op de stoel schiet ik in de regelmodus, een paar afspraken later en vele telefoontjes later, moet ik ineens weer aan gister denken. Wat een klote dag was dat toch ook, maar daarom is het nu toch ook zo mooi, volgt al snel! Carpe Diem, geniet en pluk de dag. De dag verloopt snel, voordat ik het door heb is het alweer etenstijd en heb ik genoten van de dag.
Zo kom ik tot de ontdekking dat bijna iedereen met een dwarslaesie wel een andere beperking met zich mee draagt. De een lichamelijk de ander geestelijk weer een ander beidde. Toen ik laatst een lezing gaf aan een groep management trainees stelde ik de vraag. Wie weet er wat mijn handicap/beperking is. Bijna 100% dacht dan ook aan: het niet meer kunnen lopen. Raar eigenlijk hè? Hoe snel we mensen beoordelen op wat we zien. Toen ik uitlegde dat ik door de vele medicatie veel last heb van mijn geheugen, concentratie en focus (nog afgezien van de pijn) reageerde de Young professionals verrast. De discussie ontstond dan ook, zoals gepland, iedereen heeft een handicap, zie van mij lijkt alleen wat makkelijker te zien.
Niet oordelen dus maar vragen was de strekking van het gesprek. Erg leuk om te zien hoeveel mensen dit als hun worst nightmare zien, terwijl ik en waarschijnlijk velen van jullie die helemaal niet perse zo hoeven te ervaren. Want het geluk in mijn leven gaat toch gewoon door. Ik kan nog steeds genieten van mijn leven met vrienden, familie en alle mooie kleine dingen van het leven? Als ik nog steeds veel meer betere dan slechte dagen kan tellen ben ik een gelukkig man. Geluk zit niet in je benen.

Tot snel,

Niek van den Adel