Lisenka Otte is dierenarts. In het najaar van 2008 viel ze van een dakterras. Daarbij liep ze een dwarslaesie op. Op SpinalNetExtra schrijft ze over haar dagelijks leven.

Ik heb vorige week mijn eerste rijles gehad, mijn 1e stap naar echte onafhankelijkheid! Best wel spannend om alles nu met de hand te moeten doen,  gas geven en remmen met links, en sturen met rechts. Ik had maar 2 ingrepen, gaf p.o. gas ipv te remmen en toen reed ik bijna tegen een paaltje aan, maar verder viel het mee. Ik heb tenslotte al 19 jaar mijn ‘gewone’ rijbewijs, dus na 4 lessen zou ik het toch wel onder de knie moeten hebben, ’t is toch wel te hopen!

Afgelopen week ook gelijk maar even voor een auto gaan kijken. Nee, ik wil geen Mercedes Sprinter, Renault Kangoo of een Citroen Berlingo. Ik wil een  gezellige gezinsbak, een 2e hands Volvo ofzo;  gewoon een 4-zitter met een grote achterbak met zo’n robotarm die de rolstoel oppakt!  Een auto die wel aangepast is voor mij, maar waar mijn vriend ook in kan rijden, eigenlijk een auto met verstelbare/inklapbare aanpassingen! Het schijnt allemaal mogelijk te zijn. Hopelijk lukt het mij uiteindelijk wel om zonder teveel inspanning in en uit de auto te komen, ben nl. op het moment nogal spastisch... En dan natuurlijk ook nog het UWV zover krijgen dat ze de aanpassingen vergoeden...

Best leuk hoor auto’s kijken, maar wat je vergeet is, dat je op zo’n dag wel 20x een auto-transfer maakt: kijken of je in de auto past (ik ben nl 1.86m), of hij een niet al te hoge instap heeft, of de rolstoel achterin past enz.. Nou, daar was ik  ’s avonds dus flink moe van! Dat gevoel is eigenlijk wel een beetje vergelijkbaar met  mijn vermoeide benen van het shoppen van vroeger, ach ja dat shoppen, gewoon lekker een beetje slenteren langs de winkels, dat mis ik dus echt heel erg...  Er is gelukkig wel 1 plek waar je als rolstoeler heerlijk kan winkelen: De Bijenkorf! En daar ben ik dan zeker ook wekelijks te vinden.