Prooi

Ik verleg mijn grenzen graag. Onlangs was ik weer terug in Afrika en daar overwon ik de angst om mij bloot te stellen aan iemand die mij wil opeten. Dat zit zo. Jaren geleden bezocht ik een wilde katten programma in Klein Caroo. De dieren waren op fraaie wijze te bezichtigen. Over de verblijven was een loopbrug aangelegd zodat je van boven af beter zicht had. Dit was zo’n mooie ervaring dat ik mij in het begin afvroeg waarom dat niet meer wordt gedaan. Nu weet ik wel beter.

De houten bruggen waren stevig gebouwd en voorzien van stroomdraad. Niet alleen vertikaal maar ook horizontaal. Wilde katten zijn namelijk goede springers. De een wat beter dan de ander, maar cheeta’s halen met enige inspanning 6 meter. En dat heb ik geweten.

De lynx en leeuwen waren indrukwekkend om te zien. Juist toen ik er was kreeg een echtpaar leeuw ieder een hele helft van een ezel gepresenteerd. Het arme dier was met een zaag van rug naar buik dwars doormidden gezaagd. Waarschijnlijk hadden ze daarom niet veel interesse in ons. De cheeta’s hadden nog niet gegeten.

Duidelijk stond overal aangegeven dat kleine kinderen op de armen gedragen moesten worden. De mensen voor mij vergaapten zich aan drie luierende cheeta’s wat verder op. Toen ik aan kwam rijden pinden drie paar ogen zich op mij vast en slopen drie lenige roofdieren laag over de grond richting mij….

Enigszins ongemakkelijk wilde ik een plaatsje tussen mijn familie zoeken. Ik was echter al te laat en een van de cheeta’s sprong omhoog. De horizontale fence voorzien van stroom hield haar tegen. Ik zag inmiddels wat witjes, maar bereikte de anderen die mij ook geschrokken snel weg reden naar de luipaarden.

Deze angstige ervaring kwam weer tot leven deze zomer. Ik was in de gelegenheid te wandelen met leeuwen. Langs de omheining rijdend had ik weer het gevoel een prooi te zijn. De eigenaar van dit programma noemde het de McDonalds-look. Je begrijpt dat ik de eerste gelegenheid heb overgeslagen.

Ik begon met de baby-leeuwtjes. Die waren wat angstig en meden mij liever. De kinderen konden wel met ze stoeiden. De 6 maanden oude beesten reageerden met de ‘look’. Zodra ze me zagen schoten ze in de verdediging. Iedereen zat met stokken in de aanslag om in te grijpen. Op deze leeftijd zijn de katten ongeveer zo groot als een hond. Na enig dralen lieten we een van hen tot op een meter naderen…. Het lef sloeg toen om in angst: bij de leeuw!

Dat zette aan tot denken. Waren deze roofdieren misschien alleen waakzaam voor het onbekende? De eigenaar durfde het aan ook de oudste leeuwen van 18 maanden een kans te geven mij te leren kennen. Help!

Omringd door mensen met stokken werd de kooi geopend en liepen drie roofdieren op ons af. Als ik bewoog gingen ze laag op de grond naar me loeren. We liepen zo een eind langs het pad naar het open veld. Daar schoten ze het hoge gras in. Wij liepen verder en ik werd gevolgd vanuit de bosjes. Bij de drinkplaats durfde een wijfje heel voorzichtig dichter bij te komen. Hij snuffelde aan mijn stoel en sprintte weer weg. Mijn hart sloeg een slag over.

Wat een ervaring! Met de snuffel bleek de leeuw zich aan mij te hebben onderworpen. Hij erkende daarmee mijn superioriteit. Ha! Nu de rest van Afrika nog.