Het jaar 2011 is nu echt bijna ten einde…. Een jaar waarin vooral over geld werd gesproken. Een crisis lijkt zich in Europa te verspreiden en er wordt gezegd dat ook wij dat flink in onze portemonnee gaan voelen. Ik wil het met jullie hebben over krediet, maar dat heeft niets te maken met geld of crisis.

Ik had deze column al lang af willen hebben en heb beloofd dat dit jaar nog te doen. Langer dralen kan nu niet meer: het jaar rest nog een paar dagen. Ik kreeg zoals gebruikelijk een paar herinneringen en toch heb ik het uitgesteld. Waarom krijg ik zoveel krediet? Krediet krijgen komt voort uit vertrouwen, maar voor mij betekent het ook dat anderen je niet op iets aanspreken terwijl dat eigenlijk wel zou moeten. Ik heb het verdiend om op mijn kop te krijgen.

Nu heb ik het idee dat wij als rolstoelers meer krediet krijgen dan wij verdienen. Weer doel ik niet op leningen en andere onzekere financiële regelingen (2012 wordt voor het PGB het jaar van de waarheid…) maar ik vraag mij echt af of men ons rolstoelers wel terecht durft te wijzen. Een schop onder onze kont is wat lastig maar een veeg uit de pan moet toch wel lukken lijkt me.

In de loop van de jaren ben ik makkelijk geworden. Dat kan ik niet ontkennen. De gedrevenheid waarmee ik kost wat kost deadlines wilde halen is verdwenen. En ik wordt er niet op afgerekend. Is dat betutteling? Voor mij een reden om goede voornemens te maken.

Herkennen jullie dit ook? Als rolstoeler kan je ongegeneerd te laat komen. Jij hebt het namelijk moeilijk. Incontinentie probleempje, lastige transfer, lekke band, te laat geholpen…. Noem maar op. Redenen genoeg om geen verantwoording te vragen aan een rolstoeler. Wil ik dit? NEE!

Het krijgen van krediet is prettig als het op vertrouwensbasis is. Zodra er sprake is van betutteling houdt het voor mij op. In 2012 weet ik wat mij te doen staat: geen krediet verspillen als dat niet nodig is.

Ik wens jullie een kredietwaardig 2012!
Krediet