Eigenlijk heb ik dit altijd wel gedaan, genieten zo noemde ik het zelf. Lekker Bourgondisch eten waarbij er niet gelet werd op de 2de keer opscheppen en zeker niet op de hoeveelheden wijn op zo’n avond…Teveel drinken, lekker in die roes de avond afsluiten en de volgende ochtend voornemen dat je dat echt nooit meer zult doen. Roken bij gezelligheid, roken bij ongezelligheid en uiteindelijk ben ook ik de verslaafde.

Ik had het al te lang uitgesteld, te angstig was ik, stiekem te bang voor de waarheid. Ik praat hierover het stomste apparaat ooit door de mens uitgevonden, jawel, de weegschaal. Eenmaal op de vergrote schaal gereden werden mijn angsten waarheid. 97,5 kilogram sprong er van de wijzer. Zweetdruppels komen te voorschijn, de wereld begint te draaien, nu weet ik dat er geen weg meer terug is en ik zal moeten beginnen aan iets wat er al onvermijdelijk aan zat te komen.

Afvallen…

Bah, alleen bij het woord krijg ik al kippenvel. Stiekem heb ik het natuurlijk wel geweten. Leven op dezelfde voet als voorheen en bijna geen lichaamsbeweging meer. Maar, ik mag al zoveel niet meer. Natuurlijk is het logisch, maar een dikke 8 kilo aankomen in een half jaar kan niet gezond zijn. Ik weet dat ik eraan moet geloven, ik wil een gezondere levensstijl. Ik hoef niet afgetraind te zijn maar ik wil vitaal, sterk en gezond door het leven gaan en in dit tempo eindig ik wel heel snel aan het tegenovergestelde van dat. Voor me heb ik een beeld van een mobiele jongeman, recht op in zijn stoel. Meedenkend en lerend in het leven, waarbij sport een belangrijke rol vervult. Geen drempel te hoog, geen huis ontoegankelijk, daar wil ik heen. Dus, nu alweer een week gestopt met roken, drinken en teveel ongezond eten.

Mentaal vind ik rust, acceptatie en daadkracht, nu alleen fysiek nog. Het wordt weer een boeiende tijd zo merk ik op, maar ook leuk dat ik weer ergens vol voor mag gaan. Enthousiast tour ik nu met mijn freewheel (beste uitvinding ooit!) door het bos, de kilo’s vliegen er al af in mijn hoofd. Lekker de frisse lucht in ademend prijs ik dat ik gestopt ben met roken. Maar in de avond, wanneer het lekkere voedsel weer de tafel versierd en er alcohol en sigaretten genoeg zijn is het moeilijk, erg moeilijk. Maar ik hou vol, kom die dwarslaesie revalidatie heb ik ook overleefd, dan is dit een peulenschil zo hou ik mezelf voor.

 

 “Begin with the end in mind” zei Steven Covey wijs, ik zie het einde al, nu alleen de weg er naar toe nog.

 

Ik hou jullie op de hoogte.