Op SpinalNetExtra lees je columns van Jeroen Ephraim, programmamaker en Hans Slootman, revalidatie-arts. Deze keer een kijkje in het leven van Jeroen.

Rolstoelers schijnen een onweerstaanbare aantrekkingskracht te hebben. Althans ik. En dan niet op de mooiste vrouwen maar vooral op mensen met een boodschap. Je kent dat wel: iemand kijkt je doordringend aan, loopt naar je toe en geeft je iets in je hand. Dat iets blijkt vaak een foldertje of kaart waarin een waarheid wordt verkondigd. In het beste geval blijft het daarbij.

Wat is dat toch dat wij aan anderen het gevoel geven dat we te redden zijn? Ik ben geen atheïst maar wil graag zelf bepalen hoe en wanneer er wat te redden valt. Ik doe een hoop domme dingen, maar die zet ik niet recht door me tot Hem te wenden. In de spiegel kijken helpt vaak beter.

Deze zomer stonden we op een kloostercamping. Die werd gerund door echte nonnen. Geweldig! Naarmate de week vorderde werd ons gezin een object waar wat te halen viel. We waren zo’n dapper gezin: de vrouw verzorgt naast de twee kinderen ook haar man, de kinderen knuffelen en spelen zelfs met de vader. Hoe lieftallig! Nu heb ik ook groot respect voor mijn echtgenote, maar ik had nog niet bedacht dat ze het makkelijker zou hebben met Zijn hulp. Mijn dochter kreeg als potentiële non ook veel aandacht. Ze hield er een werkelijk prachtig kristallen Maria-beeldje aan over. En een bidprentje. En een kettinkje met Maria.

In de stad at ik onlangs smakelijk een broodje met uitzicht op de zandsculpturen die daar tijdelijk staan. Op een bankje wat verder op zaten twee mannen te praten. Ze keken af en toe naar mij. Eén zat bedrijvig een kaart te schrijven. Althans dat dacht ik. Hij plakte een postzegel. Tot mijn verrassing liepen ze op mij toe om me iets te geven. “Post voor u”, zei de een. In mijn handen had ik een evangelische folder. Met in de hoek volkomen onverwacht een postzegel van Beatrix.