Spinalnet Extra

Inloggen

Beroemd

Jeroen Efraïm heeft een eigen media productiebedrijf.

Beroemd
Iedereen kent mij. Waar ik ook binnen of langs rij: altijd weten anderen meteen wie ik  ben. “Hee, hallo, goed je weer te zien. Hoe is het nu met je?” Dikwijls pieker ik tijdens het daarop volgende gesprek wie diegene ook weer is, waar ik hem heb ontmoet en hoe hij of zij heet. Tot mijn spijt moet ik bekennen dat ik af en toe het antwoord op al deze vragen schuldig blijf. Ook als het gesprekje klaar is.
 
Mijn partner kan flink balen als bekenden haar voorbij lopen als ze alleen is. Ik zelf vind dat onbegrijpelijk, want wie loopt nu een mooie vrouw voorbij? Met mij erbij weet iedereen echter meteen wie ze is en hoe ze heet. Dat komt natuurlijk door mijn charismatische uitstraling…. ik maak een onuitwisbare indruk op mensen!
 
Herkend worden geeft een goed gevoel, een kick. Totdat je ontdekt dat het helemaal niets met je zelf te maken heeft. De mensen zien de rolstoel al van ver en kunnen dan makkelijk de persoon erin plaatsen. Niets prettige uitstraling, slechts koud staal maakt dat anderen jou herkennen. Wat een deceptie!
 
Alhoewel? Wat maakt het eigenlijk uit. Uiteindelijk ben jij toch degene die er in zit en die zichzelf verkoopt. Natuurlijk is het lastig dat je niet die extra aanwijzing hebt om te herinneren waar je iemand van kent of hoe hij heet. De hele wereld lijkt je te kennen en zelfs mensen die je nog nooit heb gesproken hebben soms al van anderen over “die rolstoeler” gehoord. Aan jouw de taak om te zorgen dat er naast de rolstoel nog iets is dat je onderscheidt en dat anderen zich kunnen herinneren……
 

1 reactieReageer


Anoniem

reactie van Marijke op column Jeroen Ephraim, gelezen 30 juli 2010:

Gevoel heel herkenbaar, al haal ik niet jouw populariteit denk ik. 'k Denk en zeg dus naar jou toe: twijfel niet, je hèbt iets, charismatisch of hoe je 't ook noemt, dat je ook zou hebben als je niet in de rolstoel zat. En toch weer anders, omdat dit attribuut nou eenmaal niet meer los van onszelf te koppelen is (wel trouwens als je in de auto zit of ergens anders zonder zichtbare hulpmiddelen).
Ben zelf vanaf mijn 21e rolstoeler, en zeker in het begin werd ik, onzeker muurbloempje, er zelfverzekerder van, alleen al door het 'over de drempel helpen' van buitenstaanders. Later verdween dit zelfverzekerde grotendeels... en een stukje hield ik over.
Bedankt voor dit stukje, leuk het te herkennen!

Naar bovenGeplaatst: 30-07-2010