Jeroen Efraïm heeft een eigen media productiebedrijf.

Iedereen kent mij. Waar ik ook binnen of langs rij: altijd weten anderen meteen wie ik ben. “Hee, hallo, goed je weer te zien. Hoe is het nu met je?” Dikwijls pieker ik tijdens het daarop volgende gesprek wie diegene ook weer is, waar ik hem heb ontmoet en hoe hij of zij heet. Tot mijn spijt moet ik bekennen dat ik af en toe het antwoord op al deze vragen schuldig blijf. Ook als het gesprekje klaar is.
Mijn partner kan flink balen als bekenden haar voorbij lopen als ze alleen is. Ik zelf vind dat onbegrijpelijk, want wie loopt nu een mooie vrouw voorbij? Met mij erbij weet iedereen echter meteen wie ze is en hoe ze heet. Dat komt natuurlijk door mijn charismatische uitstraling…. ik maak een onuitwisbare indruk op mensen!
Herkend worden geeft een goed gevoel, een kick. Totdat je ontdekt dat het helemaal niets met je zelf te maken heeft. De mensen zien de rolstoel al van ver en kunnen dan makkelijk de persoon erin plaatsen. Niets prettige uitstraling, slechts koud staal maakt dat anderen jou herkennen. Wat een deceptie!
Alhoewel? Wat maakt het eigenlijk uit. Uiteindelijk ben jij toch degene die er in zit en die zichzelf verkoopt. Natuurlijk is het lastig dat je niet die extra aanwijzing hebt om te herinneren waar je iemand van kent of hoe hij heet. De hele wereld lijkt je te kennen en zelfs mensen die je nog nooit heb gesproken hebben soms al van anderen over “die rolstoeler” gehoord. Aan jouw de taak om te zorgen dat er naast de rolstoel nog iets is dat je onderscheidt en dat anderen zich kunnen herinneren……